Flavia 50 evenement Triëste september 2010

Tekst & foto's Roy Barské

flavia50shieldVan 23 t/m 26 september was er in Italië het internationale Flaviatreffen ter ere van de 50e verjaardag van de Lancia Flavia. Er waren 22 deelnemende auto's waarvan er 4 uit Nederland kwamen. Alle carrosserievarianten waren vertegenwoordigd: de berlina, de coupé, de Vignale cabriolet, en natuurlijke de Sport Zagato.

Woensdag 22 september was het zover... waar we bijna het hele jaar al naar uitkeken gebeurde die dag: we gingen met onze Flavia Coupé 2000 naar Italië. We wilden eerst de hele reis per auto afleggen, maar we hebben uiteindelijk toch gekozen voor de autoslaaptrein. Dat scheelde toch maar mooi een dag reizen en ik denk dat ons Flaviaatje het er ook wel mee eens was. De treinreis begon in het Duitse Düsseldorf en eindigde de volgende ochtend in het Oostenrijkse Innsbrück, een beetje uit de richting maar dat kon niet anders op die dag.

Dag 1, donderdag 23 september

De trein arriveerde om iets voor 9 op het station van Innsbrück. Nadat ik de auto van de trein reed en de tomtom had ingesteld, kon de reis richting Grado beginnen. het was buiten heerlijk weer, een graadje of 26. Een mooie temperatuur voor een rit van een goeie 300 kilometer door Oostenrijk, de Brennerpas over en een heel stuk door de dolomieten . Omstreeks 16:00 uur arriveerden we bij ons hotel in Grado.

Een prachtig 4 sterren hotel in het hartje van Grado met een uitzicht over de Adriatische zee. Op de 7e etage van het hotel, op het dakterras, wachtte ons een aangenaam welkom met een glas prosecco en typische locale hapjes. Hier konden we kennismaken met de overige deelnemers: natuurlijk met Angela die het evenement mede organiseerde, maar ook met andere Lanciisten uit Nederland, Duitsland, Zwitserland, Denemarken, Engeland, Ierland, Zweden en natuurlijk Italië.

Rond 19:00 uur was het tijd om te vertrekken naar een knus restaurantje aan de oude vismarkt. Buiten was het sfeervol verlicht en stond er een heerlijk visbuffet met verschillende wijnsoorten uit het nabijgelegen Aquileia voor ons klaar. Tot onze grote verbazing bleek dit nog maar het voorgerecht te zijn en het echte diner moest nog beginnen... Het ene na het andere bord werd voor je neus geserveerd, met de meest bijzondere vissoorten en zeevruchten.

Het vele eten en drinken liep als een rode draad door het hele evenement. Na een ontbijtbuffet was er ook iedere dag een 4 gangen lunch en een diner met 4 gangen.(Stoelgang niet meegerekend) Moe en voldaan gingen we laat in de avond richting hotel voor een heerlijke nachtrust.

Dag 2, vrijdag 24 september

Weer vroeg uit de veren want we vertrokken om 9:00 uur richting Aquileia,een zeer oude stad bekend om haar ruïnes en Romeinse mozaïekkunstwerken. Daar aangekomen parkeerden we onze Lancia's op een voor ons gereserveerde parkeerplaats, hier hadden we nog even de tijd om elkaars auto's te bewonderen, foto's te maken en wat met elkaar te praten. Na de plaatselijke kerk van binnen en van buiten te hebben gezien,reden we richting Privano. Hier maakten we een lunchstop bij de plaatselijke wijnboer genaamd Beltrame. Ook hier weer heerlijk gesmuld van de plaatselijke lekkernijen en een paar flessen wijn gekocht om thuis nog lekker van na te genieten.

Ondertussen hadden we leuke gesprekken met Lancia rijders uit Engeland, Zwitserland en Denemarken. Later in de middag vertrokken we richting Palmanova,een eeuwenoude vestingstad met 9 poorten en een openluchtlegermuseum. Na een mooie toerrit belandden  we weer in ons hotel waar we ons konden opmaken voor het diner bij de plaatselijke wijnboer van het plaatsje Cervignano. Het leuke was eigenlijk dat we steeds bij andere mensen aan tafel zaten van verschillende nationaliteiten. Dat maakte deze meeting extra bijzonder en gezellig.

Toen we daar 's avonds laat weer weggingen kwam de regen met bakken uit de lucht. Onze Flavia stond een eind verderop geparkeerd, wel verlicht en onder een afdak,maar we moesten nog wel in de stromende regen door een donker straatje. Tijdens het rennen voelde ik mijn linkervoet wegzakken in een gat en mijn hele schoen verzoop in het water. Na een korte vloek kwamen we even later bij de auto die gelukkig onder een afdak stond. Toen we even daarna onderweg waren richting hotel riep mijn vrouw Margret opeens: "Mijn voeten worden nat ! "... Al snel ontdekten we waar het water naar binnen kwam. Je zag gewoon het water via het raamrubber in het hoekje naar binnenstromen,niet leuk natuurlijk maar ik was ook wel weer blij dat ik nou eindelijk eens wist waar die lekkage vandaan kwam. Na nog een biertje in het hotel te hebben gedronken, hebben we er nog maar eens lekker om gelachen.

Dag 3, zaterdag 25 september

De dag dat we uit ons eerste hotel gingen uitchecken. 's Ochtends stond er niets op het programma, we mochten doen wat we zelf wilden. De planning was om te gaan zwemmen in het zwembad op het dakterras waarbij je een prachtig uitzicht hebt over Grado en over de zee. Maar helaas, het kwik kwam die dag niet boven de 20 graden en het begon ook al een beetje te regenen. Dus gingen we maar shoppen in Grado, om daar wat cadeautjes te kopen voor onze dochters die bij hun vriendinnetjes logeerden.

Om 12:00 uur gingen we een boottocht maken,na enige tijd belandden we op een piepklein eilandje met rotsen,wild gras en hoe kan het ook anders... een restaurantje. Hier hebben we heerlijk gegeten en gedronken, leuke verhalen uitgewisseld en gelachen. Toen we later weer in het haventje van Grado aankwamen,werd het weer eens tijd om de lanciaatjes uit de parkeergarage te halen en koers te zetten richting Duino, een leuk stadje met een oud familiekasteel genaamd: Castello di Duino.

Na het bezichtigen van het kasteel en de tuinen vertrokken we richting Triëste waar we aankwamen in ons 2e hotel. Een modern hotel langs de drukke straten van Triëste. Vanaf daar een wandeling naar het nabijgelegen hotel Savoia Excelsior Palace. Zoals de naam al doet vermoeden was dit een poepsjiek en statig hotel met een prachtig interieur waar klassiek en modern perfect in harmonie waren,en natuurlijk met prijzen waar je als gewone Nederlander stijl van achteroverslaat. Onnodig te vermelden dat we hier voortreffelijk hebben gegeten,en het dessert was om nog lang met het water in de mond aan terug te denken; een chocoladepiramide... wauw. Na het vorstelijke hotel nog verder te hebben bekeken dropen we uiteindelijk weer af naar ons eigen janboerenfluitjeshotel.

Dag 4, zondag 26 september

Na een heerlijk ontbijt stapten we weer in onze Flavia's want er stond een bezoek gepland aan het Castello Miramare. Dit is één van mijn favoriete kastelen, we waren er deze zomer al eerder geweest, maar nu was het er veel minder druk en konden we alles rustiger bekijken. Miramare betekent letterlijk "zeezicht". Je hebt vanuit iedere hoek van het kasteel uitzicht over de zee. De kunstige afbeeldingen in de marmeren vloer vond je precies boven je weer terug in het plafond, maar dan als houtsnijwerk of plafondschildering. Ook staat het kasteel vol met kunstschatten. Maximillian,de toenmalige bewoner, later gekroond tot keizer van Mexico, had veel kunstwerken meegenomen van zijn avontuurlijke wereldreizen.

Vervolgens was er een mooie toerrit richting Sistiana, een leuk plaatsje net buiten Triëste, waar we weer werden verwend met een heerlijke 4 gangen lunch.

Om omstreeks 16:00 uur kwamen we weer aan in Triëste. We reden naar het beroemde Piazza dell' Unita, een groot plein met prachtige gebouwen eromheen. Hier mochten we onze auto's neerzetten. Dit trok natuurlijk enorm de aandacht van de plaatselijke bevolking, het plein werd steeds voller.

Een paar uur later was het plein prachtig verlicht, schijnwerpers schenen op de gebouwen, en fel blauwe lampjes versierden de bodem van het plein. Terwijl onze Lancia's op het plein stonden te pronken hadden we nog de gelegenheid om de nabijgelegen kathedraal te bekijken en om een espressootje of een biertje te drinken op het terras van de op het plein gelegen cafeetjes.

Daarna te voet naar ons hotel waar we ons konden omkleden voor het galadiner. Dit was voor ons extra feestelijk omdat het die dag onze 13e trouwdag was. Het galadiner was niet in een restaurant maar in een feestelijk ingerichte vuurtoren. Leuk!

Maar... uitgerekend op die dag, op dat moment startte onze auto niet... ik dacht eerst dat het een vochtprobleem was en na wat ontstekingsdelen droog te hebben gemaakt liep het motortje redelijk. Niet mooi, maar we konden rijden.

Na een heerlijk diner, helaas zonder dans en muziek, gingen we naar het hotel. Toen begon het gelazer weer opnieuw: slecht starten, knallen en een aardige steekvlam uit de uitlaatpijp. Ik begrijp nu eindelijk waarom ze een uitlaat ook wel knalpijp  noemen... Na de helpende hand van Andrea, onze onmisbare gids van Italië, konden we weer een beetje rijden. Hortend en stotend vervolgden we onze weg naar de parkeergarage van ons hotel. Geen fijn idee zo vlak voor de terugreis. Ik besloot Maurizio te bellen, een van de organisatoren die een Lancia restauratiebedrijf heeft in Triëste. Met hem had ik afgesproken dat ik om 10:00 uur bij hem zou zijn om te kijken naar mijn knallende probleem.

Later kwam ik aan de klets met Bert Ewalds en we waren er allebei van overtuigd dat het iets simpels zou moeten zijn en dat we het in het ontstekingssysteem zouden moeten zoeken. De volgende ochtend gauw wat proefjes gedaan met een multimeter: wel vonk en geen gekke dingen gevonden. We hadden de rotor voor de zekerheid vervangen omdat deze in ingebouwde weerstand heeft. En wat denk je? Starten en vlot liep het motortje weer mooi rond. Na een korte proefrit bleef dit zo en ook besloot om Maurizio af te bellen.

Na afscheid te hebben genomen van alle deelnemers kon ons terugwegavontuur gaan beginnen. Onze route was van Triëste naar Schwarzach in Oostenrijk een rit van ongeveer 340 kilometer, ongeveer 5 uur rijden. Maar we waren Triëste nog niet uit of het gedonder begon weer, de auto kreeg de hik en viel uit. Ik dacht: die benzinemeter hangt ook al dagenlang in dezelfde stand, de benzine kon wel eens op zijn. Gelukkig had ik nog 5 liter in de kofferbak staan en zo kon ik snel de dorst van het Flaviaatje lessen. Dit ging een tijdje goed maar helaas... Op de snelweg van Triëste richting Venetië begon de auto gigantisch te bokken en viel al heel snel uit. Daar sta je dan op een drukke autostrada in Italia. Dus: uitstappen en op onderzoek uit.

Ik wist dat Bert en zijn vrouw Pia nog achter ons reden, en ik wist ook dat hij, net als ik, de nodige onderdelen bij zich had. Ik hem dus maar snel gebeld, en ja hoor enkele minuten later parkeerde Bert zijn Flavia achter de mijne. Samen weer op onderzoek uit. Al snel ontdekten we dat de motor geen vonk kreeg. Dus bobine gewisseld,geen resultaat, bobinekabel ook niet. We keken elkaar aan en wisten allebei het zelfde: de condensator dat was het enige onderdeel dat we nog niet hadden getest en als dat het niet was dat we dan het halen van de trein in Oostenrijk wel konden vergeten. Maar ik had er geen eentje bij me, Bert wel, na enig gerommel in zijn kofferbak kwam er een klein doosje tevoorschijn met daarin, jawel een condensator! Het dingetje er gauw ingeprutst, sleutel omdraaien, indrukken en.......YES!! Hij deed het weer, wauw, wat een heerlijk gevoel was dat. De regen kon me geen reet meer schelen en de lekkage ook niet, we konden weer rijden! Hij reed weer net zo goed als op de heenweg en we hebben het station in Schwarzach zonder problemen bereikt.

Op het station hebben we nog samen wat gegeten met Bert en Pia, met Angela en met Alan en zijn broer, beiden uit Ierland. In de trein zochten we elkaar weer op. We zaten 5 wagons uit elkaar maar dat mocht de pret niet drukken.

De volgende dag kwamen we iets na 7:00 aan in Düsseldorf en na het ophalen van ons Flaviaatje en het afscheid nemen van de laatste meegereisde deelnemers, waren we een aantal uren later eindelijk weer thuis.

Het waren hele drukke dagen met van alles drop en dran, maar vooral in vele opzichten een onvergetelijke week!

Maurizio, Tiziano, Andrea en Angela, bedankt voor alles!!

En Bert natuurlijk bedankt voor je onbetaalbare assistentie langs de autostrada.

Copyright